Beste leeftijdsgenoten, u kent het ritueel vast wel. Sinterklaas of Kerstmis staat voor de deur en de kleinkinderen beginnen dwingend te vragen: "Opa, oma, wat staat er eigenlijk op jullie lijstje?"
Ik zucht dan meestal eens diep. Ik kijk mijn woonkamer rond. De kasten puilen uit, ik heb genoeg servies om een weeshuis te voeden en als ik nog één sjaal krijg, kan ik een textielwinkel beginnen. "Ach kind," zeg ik dan, "doe maar niks. Dat jullie er zijn is mijn grootste cadeau."
En dat meen ik. Echt waar. Gezondheid en gezelligheid, meer hoef ik niet. maar ik begin te merken dat dit antwoord niet werkt. Ik zie de wanhoop in de ogen van mijn schoondochter en kleinkinderen. Ze willen iets geven. Ze willen hun waardering tonen met een fysiek pakje. Door te zeggen dat ik "niks hoef", bezorg ik hen eigenlijk alleen maar stress. Ze willen niet met lege handen aankomen.
Dus, vooruit dan maar. Ik heb besloten om mijn koppigheid opzij te zetten. Laten we dat lijstje eens aanpakken. Maar hoe doe je dat als je alles al hebt, en als die moderne techniek je soms duizelt?
Hier zijn mijn tips, van opa tot opa.
Horde 1: Wat vraag je als je kasten al vol zitten?
Het probleem is niet dat we niets willen, maar dat we geen troep meer willen. Ik zit niet te wachten op prullaria die stof staan te happen. De truc die ik heb geleerd: vraag geen 'dingen', vraag 'momenten' of 'luxe'.
Ik heb mijn wensen opgedeeld in drie categorieën. Misschien heeft u er wat aan:
1. Dingen die 'op' gaan (De veilige keuze)
Dit vind ik de beste categorie. Ik geniet ervan, en daarna is het weg. Geen volle kasten.
Een fles écht goede wijn (of die lekkere advocaat) die ik zelf te duur vind om bij de supermarkt in het karretje te leggen.
Luxe douchegel of badolie. Niet die goedkope fles, maar zo’n mooi merk dat heerlijk ruikt.
Een mand met lekkers: Dat speciale stinkkaasje, bonbons van de echte chocolatier of goede koffiebonen. Daar maak je mij gelukkiger mee dan met een beeldje voor op de vensterbank.
2. De 'Upgrade' van het dagelijks leven
Kijk eens kritisch rond in huis. Ik heb een broodrooster die het nog prima doet, maar hij rammelt wel aan alle kanten. En mijn badhanddoeken beginnen na tien jaar toch wat schraal te voelen. vraag gewoon de luxe versie van iets dat u elke dag gebruikt.
Nieuwe, dikke badlakens (heerlijk!).
Een echt goed, scherp schilmesje (een verademing in de keuken).
Goede, warme huissokken met anti-slip zool. Het klinkt als een cliché cadeau voor ouderen, maar verdomd, ze zitten wel lekker warm.
3. Tijd en hulp (Het kostbaarste cadeau)
Mijn favoriet. Ik vraag mijn kleinkinderen geen spullen die geld kosten, maar een 'tegoedbon' voor hun tijd.
Een middagje samen naar het tuincentrum, inclusief een broodje kroket in het restaurant.
Een 'klusjes-strippenkaart': Drie keer de ramen lappen of de tuin winterklaar maken.
Hulp bij de computer of die verduivelde smartphone (waarover zo meer!).
Horde 2: Dat gedoe met die telefoon (Waar laat ik dat lijstje?)
Vroeger schreef ik mijn wensen op de achterkant van een envelop. Die raakte dan kwijt, of slechts één tante had het lijstje, waardoor ik drie keer hetzelfde boek over de tweede wereldoorlog kreeg.
Tegenwoordig gaat alles digitaal. De familie-app op whatsApp ontploft met linkjes van winkels waar ik nog nooit van gehoord heb. "Opa, stuur je lijstje even door in de app!" roepen ze dan. ik vind dat lastig. Dat schermpje is klein, mijn vingers zijn soms wat stram en voor ik het weet heb ik per ongeluk iets besteld in plaats van op een lijstje gezet. Het gaat me allemaal net even te snel. Ik wil geen last zijn, maar ik wil ook niet uren worstelen met die iPad.
De oplossing: Besteed het uit!
Mijn kleinzoon wees me op Kerstlijst.be. Een website voor lijstjes. "Handig opa," zei hij, "want dan ziet iedereen wat er al gekocht is, behalve jij. Dus je krijgt nooit meer dubbele dingen."
Klinkt prachtig, maar ik zag mezelf daar nog niet op inloggen. toen gaf hij me de gouden tip die ik u nu doorgeef: Delegeer!
Ik heb mijn kleinzoon gewoon uitgenodigd voor de koffie (met een gevulde koek, dat helpt). "Jongen," zei ik, "jij bent handig met die computer. Maak jij dat lijstje even voor mij aan?"
En zo geschiedde.
Hij maakte het account aan.
Ik dicteerde wat ik wilde (mijn flesje wijn, mijn nieuwe handdoeken).
Hij zocht de plaatjes erbij op het internet.
Hij stuurde de link naar de rest van de familie.
In tien minuten was het gepiept. Het was nog gezellig ook. Ik hoefde alleen maar achterover te leunen en nu weet ik zeker dat het goed gaat.
Conclusie
Lieve leeftijdsgenoten, een verlanglijstje maken is geen teken van hebberigheid. Het is een handreiking naar de mensen die van ons houden. We maken het hén makkelijk om ons blij te maken.
Dus pak dat pen en papier, schrijf op welke lekkere dingen u wilt hebben, en laat uw handigste (klein)kind het even op die computer zetten. Dan hebben we allemaal een ontspannen kerst.
Fijne feestdagen!